KLEI’S COLUMN
KURK & PLASTIC
Amsterdam, 9 Juni
Money is the root of all evil, zei mijn economieleraar in erbarmelijk steenkolenengels, en zo is het maar net. En hetzelfde geldt voor kurk. Prima van z’n eigen, maar geef het niet in mensenhanden. Want dan kan kurk ‘kurk’ krijgen, met alle gevolgen van dien.
‘Kurk’. Dat hebben we wel eens uitgelegd. Toch vergeten, door al die lekkere flessen zonder ‘kurk’? ‘Kurk’ is besmetting van de kurk met chemisch stofje 2,4,6-trichloroanisole, TCA in de wandeling. TCA ruik je al in een oplossing van 10 op 1.000.000.000.000, zeg maar een duppie vergeleken met wat er aan euro’s in noodlijdende banken wordt gepompt. Wijn met ‘kurk’ meurt schimmelig, muf, rot.
Vandaar dat we zo dol zijn op die fijne schroefdoppen. Ja maar, valt het Propagandabureau van de Kurkindustrie me volhardend lastig, wij van de kurkerij doen echt ons best hoor, met betere hygiëne en controle en zo. Klopt. Heel fijn. Maar mooi dat er zo geen fles met ‘kurk’ is, als je er eentje nodig hebt.
En ik had er een nodig, want voedselprofessor Harold McGee had in The New York Times uitgelegd dat er een tegengif was, en dat wilde ik testen. Vooral omdat het zo’n lekker ouderwetse huishoudtip was, in het genre ‘Last van zweetvoeten? Zet een wasknijper op uw neus!’. Doe een prop vershoudfolie bij de kurkwijn, zei prof. McGee. Want vershoudfolie, polyethyleen, schijnt zo in elkaar te zitten dat het TCA-moleculen aantrekt, en zelfs zo dat ze overhaast als bankiers die je een bonus voor de neus houdt uit de wijn naar die prop plastic verhuizen.
En werkt het? Mjawel, maar het duurt wel een uurtje. En daarna was de wijn nog steeds een beetje kurkig. Wel stukken minder. Net als de tip ‘verdun de saus en zeg pasta e basta! bij onverwachte meeëters’: bruikbaar voor noodgevallen. Een laatste hulpmiddel als die kurkfles de enige in huis is. Zelf heb ik lekker iets anders opengeschroefd.
Nicolaas Klei