KLEI’S COLUMN
ALCOHOL
Amsterdam, 20 Oktober
Tijdens m’n studie heb ik van allerlei geleerd wat ik inmiddels grotendeels vergeten ben, en een baantje in een slijterij gehad, wat me nog levendig bijstaat. Zo ontdekte ik dat Rechtsgeschiedenis en Romeins recht je niet echt voorbereiden op het harde middenstandsbestaan, iets wat ik ergens wel had vermoed en nu in de harde praktijk van het bierkratjes sjouwen ervoer, maar dat het bij beide wel leerzaam drinken was. Proffen en filiaaluitbater deelden hun wijnkennis graag.
Ik kon mijn klanten dus vol zelfvertrouwen, hoewel soms enigszins katerig, tegemoet treden. Zelfs de mevrouw die vroeg om wijn zonder alcohol. Hadden we. Vijf zelfs. Duits rood en wit, en rood, rosé en wit met de naam van een wasmiddel. Dat had mevrouw niet gedacht. En kon ik haar ook van advies dienen? Zeker, want ook dit onderdeel van het assortiment had ik geproefd: ‘Loopt u even door naar de markt, sla daar fruit naar keuze in en pers het, want die alcoholloze brouwsels smaken waterig naar snoep en dubieus plastic.’
Niet vreemd natuurlijk, als je weet hoe alcoholloze wijn wordt gemaakt. Er zijn diverse methoden (zie bijvoorbeeld www.alcoholvrij.com/de-alcoholiseren) maar het komt er allemaal op neer dat je de wijn hardhandig uit elkaar haalt en dan weer opbouwt, minus de alcohol. Klinkt reuze state-of-the-art, maar ondertussen veroorzaakt zelfs simpel filteren al smaakverlies. Laat staan dit soort rigoureuze ingrepen, die in feite neerkomen op: ‘We hebben hersenen, hart en ziel van de patiënt verwijderd, maar aangesloten op Nintendo reageert het overblijfsel nog heel aardig op de Teletubbies.’
Hedentendage wordt er ook wijn met weinig alcohol gemaakt. Volgens dezelfde methodes: wijn door een high-techwringer halen (centrifuge, vacuüminstallatie of nog Brave-New-World-achtiger) om de alcohol te verwijderen, waarna je de onderdelen weer in elkaar fröbelt, maar dan minus de alcohol. Of minus een deel van de alcohol. Frankenstein Inc, ook hét adres voor de wijn bij uw in petrischaaltjes gekweekte poestaschnitzel.
Want zo erg is het. Het riekt wat beter dan de wijnen zonder alcohol, namelijk ook naar een fabriek waar plasticafval gerecycled wordt maar dan nu met een vleug wijngeur. Het mag dan soms ook geeneens wijn heten, maar moet het door het leven als ‘drank gemaakt van deels gedealcoholiseerde wijn’. Mocht u zelf de proef op de som willen nemen: Qool, bij Albert Heijn. Acht procent alcohol.
Er is ook ander laagalcoholisch. Druiven heel vroeg in het seizoen te plukken, wanneer ze nog weinig suikers hebben, en dus, want druivensuikers worden bij de gisting omgezet in alcohol, weinig alcohol. Negen, negenenhalf procent. Lindemans, early harvest, shiraz (Albert Heijn), McGuigan, shiraz (Coop). De witte versies smaken minder aanvaardbaar. Supermarkt Hoogvliet heeft de gewone wijnen van McGuigan, leuk om te vergelijken.
Maar hoe dan ook, waarom? Al die ‘wijnen’ hebben een zwart gat waarin de smaak verdwenen is. Klinkt gek, maar je proeft leegte. Hol, is de proefnotitie. Geef mij maar eerlijk kraanwater.
Oftewel: als u minder alcohol blieft: koop lekkere echte wijn en drink daar een kwart minder van dan u van plan was. Komt u ook uit op die 9,5%. Of doe wat niet mag, maar wel een goed idee is: drink iets uit de categorie ‘lekker vrolijk rood’ en doe wat ijsblokjes in uw glas. Ja, dat is barbaars, maar het smaakt stukken beter dan laagalcoholische laboratoriumexperimenten.
Nicolaas Klei