KLEI’S COLUMN
MUZIEK BIJ DE WIJN
Amsterdam, 23 September
Het spijt me het te moeten zeggen, maar het gaat bij ons thuis van kwaad tot erger. Terwijl ik toch ooit zo veelbelovend begon. Keurig na dwalingen in pop en punk overgestapt op klassieke muziek. En dan niks geen frivole snoepjes als De Vier Jaargetijden, nee, meteen het degelijke volkorenwerk. Beethoven, Bruckner, Mahler. Bach, later, louter Bach. En van Bach naar vroegere barok, naar de zeventiende eeuw, de zestiende, nog vroeger.
En daar ging ik de fout in. Ja, wat wil je ook, zei de muziekpolitie, Gregoriaans met sax (The Hilliard Ensemble met Jan Garbarek, Officium heet de cd), dan vraag je er om. En inderdaad. Hoe het precies gegaan is, weet ik niet - 'verdrongen', zegt m'n psychiater - maar ineens was ik bij de jazzafdeling van die platenmaatschappij (ECM) beland. Schichtig eerst 'het is niet voor mezelf hoor, welnee, haha, het is een cadeautje!', maar al gauw openlijk en onbeschaamd. Zo ligt Bach hier nu te verstoffen terwijl Manu Katché, Enrico Rava, Carla Bley en consorten door de kamer swingen.
Kwalijk. Vooral ook omdat ik niet weet wat je bij jazz moet drinken. Ja, wodka waarschijnlijk bij Polen als Stanko en het Wasilewski Trio, maar ik wil wijn. Wijn zoals de heldere, sprankelende riesling van de familie Eymann (www.natudis.nl) bij Bach, of vrolijk Oostenrijks met diepgang (www.imperialwijnkoperij.nl) bij Mozart.
Laatst gingen we naar een concert. Nee, wat u al vreesde, dat had niks van doen met strijkkwartet of symfonie. Wende Snijders. En toen wist ik het, en was voorgoed verloren. Want chansons, en jazz, dat is Parijs, dat zijn de jaren vijftig, late nachten, existentiële gesprekken, kringelende sigarettenrook, kroegwijn, huiswijn, landwijn. En u weet wat ik het lekkerst vind: eenvoudige maar eerlijke Franse landwijn (www.wijnvriend.nl, www.wijnkoperijdeloods.nl, www.wijnhandelkoninginneweg.nl). Onbewust was ik natuurlijk op zoek geweest naar de muziek bij mijn wijn! Vandaar dat alles me de laatste tijd extra lekker smaakt.
Nicolaas Klei